Hiç Kimse Olmak

Hiçkimse ya da herhangi birisi olmak. Bu normal bir şeydir yabancı olduğun şehrin sokağında yanından geçen bir insan için hiç kimsesindir sen ama hayatının merkezindeki, gerçekten değer verdiğin bir insanın hiç kimsesi olmak... bu insana öyle dokunur ki bunu farketmek öyle can acıtır ki. Sen kavga etmeye korkarken kıçı kırık bir sebepten küçücük bir hatadan senin için en önemli olan şey olan samimiyetin biteceği tarzı savrulan cümleler, kırılan bir bardağın parçaları gibi savrulur kalbinin her köşesinde hissedersin. İnsan diyor çoğu zaman “ulan sen kimsin, sen kimin için nesin?” Bu sorulara cevap bulamamak ya da daha kötüsü cevabını bildiğin için soruları sormaktan korkmak... en değerlinin hiç kimsesi olmak... cesareti olan insan gurur yapar “ben bana yeterim” der gururla göğsünü kabarta kabarta. Ama ben o cesurlardan değilim... ben herkese yetip kendine yetemeyenlerdenim. Ben her şeyin iyi olmasını umdukça, umduğu yerden kırılan bir korkağım. Kavga ederken kaybetme korkusuyla sesi titreyen, gözleri dolan biriyim uzun lafın kısası ben bir boka yaramayan, kendine güveni olmayan hiçkimsenin biriyim. Kendimin hiç kimsesiyim en çok da ben. Gece kafanı yastığa koyduğunda ölümünü hayal eden çoğu zaman bundan zevk alan, ölümüyle arasında inandığı dinin haram kılması olan bir kimseyim. Velhasıl bizler için ölüm güzel şey. Ben iyi olmaya çalıştım yemin ederim çok çabaladım küçücük bir hata yaptığımda siz kurduğum o çiçek bahçesine beni gömdünüz. En ufak hatamı yüzüme yüzüme vurdunuz. Ben çırpınırken, can çekişirken biriniz bile görmeyip hepiniz iyiliğime birer toprak attınız. Geriye harabe, yalnızlığıyla mutlu bir Kimse bıraktınız.

https://www.youtube.com/watch?v=MDTECCzdOgI